اشعار سید علی محمد نقیب

سجاده ی خویش را که وا می کردی
تا آخر شب خداخدا می کردی

اما در خانه ی تو را سوزاندند
آنها که برایشان دعا می کردی

یک لحظه شدیم خیره تا در چشمت
دیدیم تمام غصه را در چشمت
چشمان تو از روضه ی مکشوف پر است
پیداست تمام کربلا در چشمت